Berkeley, 2000. Het is vrijdagavond in een studentencafé, en aan de bar houdt Percy Marks weer eens een vlammend betoog over muziek. Ze heeft zelf geen noemenswaardig muzikaal talent, maar kan liedjes helemaal kapotanalyseren, en ze weet dat het haar irritantste gewoonte is. Maar deze avond is anders. Aan de andere kant van de bar zit haar medestudent en songwriter Joe Morrow. En hij zou wel de hele avond naar Percy kunnen luisteren.
Als Joe Percy vraagt naar een van zijn liedjes te kijken, is dat het begin van een jarenlange samenwerking die het beste en slechtste in hen beiden naar boven haalt. Die maakt van Joe een bescheiden beroemdheid, maar kwetst tegelijkertijd zijn ego, en duwt Percy in een rol die ze eigenlijk niet leuk vindt. Hoelang ga je door als je ergens heel gepassioneerd over bent én er diepongelukkig van wordt?
