Mensen denken dat ze weten waartoe ze in staat zijn. Ze denken dat ze nooit aan de politie zouden kunnen ontsnappen, dat ze nooit een kind kwaad zouden doen. Ik zou mijn ouders nooit kunnen vermoorden; wat ze ook gedaan hebben, ze hebben me het leven geschonken. Of ik zou nooit tot verkrachting overgaan. Ik zou nooit met mijn kinderen in de auto over een brug rijden en me van de brug storten. Maar dat zeggen we allemaal van tevoren; we zijn er niet toe in staat, dat is waar, misdaad is ondenkbaar voor ons, totdat we tot actie overgaan.
Perder el juicio (Razend) vertelt het verhaal van een diefstal, een toe-eigening, een brandstichting. Het boek is een ontvoering waarin het leven wordt gezien als een ontsnapping. Zoals Harwicz het zelf zegt, schrijf je een roman wanneer je het niet eens bent met de betekenis van woorden, wanneer het onmogelijk is om te stoppen met liegen.
