Zonder genade

Franka en Phinus vormen al veertien jaar een hecht paar, wanneer ze hun enige kind, hun zoon Jem, verliezen. Vanaf dat ogenblik belanden ze in een nachtmerrie waaraan geen einde lijkt te komen. Een halfjaar later doet Franka nog steeds geen oog dicht en hoort ze Phinus 's nachts tandenknarsen in zijn slaap. In hun verdriet raken ze van elkaar vervreemd. Zij wil gezamenlijk rouwen, herinneringen ophalen, Jem levend houden, maar hij weigert om over het gestorven kind te praten. Hij wil het liefst alles vergeten, zo snel mogelijk, want in stilte wordt hij verteerd door schuldgevoelens. In een poging hun vroegere verbondenheid te hervinden, gaan Franka en Phinus er samen een weekend tussenuit. Er komt echter niets van de gehoopte idylle. Op het Groningse platteland wordt het drama juist op de spits gedreven. De geheimen die hen scheiden, vormen een steeds ingewikkelder labyrint, waarin ze hopeloos verdwalen. 'Zonder genade' gaat over het verlangen naar 'een eigen gezin' en over de helende kracht van jeugdherinneringen, hoe excentriek ook. En over de rol van het toeval, over de splijtende werking van geheimen tussen geliefden en bovenal over de zinloosheid van schuldgevoelens.